Alles wat er was

19 februari 2016 – De Kring Roosendaal

Regie: Yfje Mathijssen
Tekst: Yfje Mathijssen ( bewerking van het boek ‘alles wat er was’ van Hanna Bervoets )
Spel: Bas Ambachtsheer, Perry Buijel, Igor Memic, Myrthe Michielsen, Ad Paantjens en Kevin Telgenkamp

Poster-Alles_wat_er_was

In een bijzondere samenwerking maken Drie Maal Plankenkoorts en Theaterwerkplaats Tiuri een voorstelling waarin acteurs met en zonder verstandelijke beperking samen spelen. Een uniek project vol wederzijdse inspiratie en leren van elkaar.

Zes mensen komen op een zondag in een schoolgebouw samen voor de opnamen van een wetenschapsprogramma over talent.
Maar die wordt nooit gemaakt
want plotseling klinkt er een knal.

Op bevel van de autoriteiten gaan ramen, deuren en gordijnen dicht.
en ze blijven dicht
Eerst dagen, dan weken.

De groep probeert zich staande te houden in een nieuwe wereld.
Een wereld van duisternis en isolatie.
van slapen op een gymmat en tien korrels rijst per dag,
Naarmate de voedselvoorraden verder slinken,
lopen de spanningen tussen de schoolbewoners steeds hoger op

Als alles wat er was er niet meer is, wat is dan nog van waarde…
liefde? loyaliteit? vriendschap?

‘Dit is nu onze theorie. Er moeten meer mensen zijn zoals wij. Mensen die sinds de knal ergens vastzitten. Thuis, in een supermarkt, sportschool of ander gebouw. Het gebeurde zondagmiddag. Er zitten mensen vast in kerken. Een deel van die mensen heeft minder voedsel tot zijn beschikking. Zij zullen op den duur de instructies negeren. Naar het raam lopen, de gordijnen opendoen, uiteindelijk zelfs naar buiten gaan. Is buiten zijn mogelijk, dan zullen die mensen andere mensen vinden. Mensen die vervolgens ook naar buiten zullen komen en weer andere mensen zullen vinden die ook weer andere mensen zullen vinden, totdat er mensen gevonden worden die weten hoe we internet weer kunnen laten werken. Misschien zijn wij tegen die tijd zelf al gevonden. Er zijn genoeg anderen die weten dat we hier zitten. Onze redactie. Barry’s vriend. Het bestuur van deze school. Het zoontje van Nathan, Joeri, ons wonderkind. Erika, de oppas van Joeri. En Lotteke, onze cameravrouw. Die is nog steeds weg. Toen zij het gebouw verliet, was buiten zijn dus waarschijnlijk nog niet mogelijk. Zolang er niemand langskomt, is het dat nog steeds niet. En blijven wij binnen. Het kan natuurlijk dat iedereen zo redeneert. Dat alle mensen die op dit moment in hun huizen, supermarkten of kerken vastzitten, denken: Wij gaan niet zolang we geen anderen zien. In dat geval gebeurt er nooit iets. Maar die kans is klein. Of in ieder geval niet groot genoeg om risico te nemen. We zullen dus moeten wachten tot we worden gevonden. Iedereen is het daarover eens.’

tiuri       dmp